Η Μίλαν επικράτησε της Ίντερ με 6-0 στις 11 Μαΐου 2001, στο ιστορικότερο εκτός έδρας… όχι, στο Σαν Σίρο, στο 246ο επίσημο Ντέρμπι ντέλα Μαντονίνα. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη διαφορά νίκης στην ιστορία του ντέρμπι του Μιλάνου.
Υπάρχει μια συγκεκριμένη σιωπή που πέφτει πάνω στο Σαν Σίρο όταν η φυσική τάξη του μιλανέζικου ποδοσφαίρου δεν διαταράσσεται απλώς, αλλά καταργείται ολοσχερώς. Στις 11 Μαΐου 2001, με τον ανοιξιάτικο αέρα της λombardικής πρωτεύουσας βαρύ από ένταση, 78.000 θεατές γέμισαν τον σταδιο για το 246ο επίσημο ντέρμπι. Καμία από τις δύο ομάδες δεν κυνηγούσε το σκουντέτο εκείνη τη χρονιά, καθώς η Ρόμα ηγούνταν της βαθμολογίας. Στο Μιλάνο, όμως, η βαθμολογία συχνά έρχεται δεύτερη μπροστά στη διατήρηση της πολιτικής υπερηφάνειας. Αυτό που ακολούθησε δεν ήταν απλώς ένας αγώνας ποδοσφαίρου. Ήταν ένας εννεάλεπτος… όχι, ένας ενενηντάλεπτος εξορκισμός, που κατέληξε σε σκορ που ακόμη ψιθυρίζεται με ρίγος στην Κουρβα Νορντ: Ίντερ 0-6 Μίλαν.
Ο απρόσμενος ήρωας
Αν κάποιος είχε ρωτήσει πριν από το ματς ποιος θα οδηγούσε τους Ροσονέρι στη δόξα, το όνομα του Τζιάνι Κομαντίνι πιθανότατα δεν θα ήταν στην κορυφή της λίστας. Το ποδόσφαιρο, όμως, έχει τη συνήθεια να χαρίζει αθανασία στους απίθανους. Μέσα σε τρία λεπτά, το γήπεδο φούντωσε. Ο Σέρτζινιο, που εκείνο το βράδυ έμοιαζε να έχει φτερά στα πόδια του, ξέφυγε στην αριστερή πλευρά και έστειλε χαμηλή, ελκυστική centre. Ο Κομαντίνι την κατευθυνε με το ένστικτο ενός έμπειρου σκόρερ και έστειλε την μπάλα πέρα από τον Σεμπαστιάν Φρέι. Οι Νερατζούρι ακόμη προσάρμοζαν τα επικνημίδια τους όταν έπεσε το χτύπημα, αλλά η καταιγίδα μόλις άρχιζε να δυναμώνει.
Η δεύτερη πράξη του σύντομου αλλά λαμπρού διαλείμματος του Κομαντίνι ήρθε μόλις δεκαπέντε λεπτά αργότερα. Και πάλι, ο ακούραστος Σέρτζινιο ήταν εκείνος που παρείχε το πυρομαχικό, στέλνοντας μια λεπτή μπάλα στην καρδιά της περιοχής της Ίντερ. Ο Κομαντίνι ανέβηκε, αιωρούμενος μέσα στον φωτισμένο αέρα, και έστειλε κεφαλιά στη γωνία. 2-0. Ήταν τα μοναδικά δύο γκολ του επιθετικού σε όλη τη σεζόν της Serie A, κι όμως παραμένουν από τα σημαντικότερα στην ιστορία του συλλόγου. Η Ίντερ, υπό την καθοδήγηση του Μάρκο Ταρντέλι, έμοιαζε να παίζει μέσα σε κινούμενη άμμο, ανίκανη να ακολουθήσει τις ρευστές εναλλαγές των ανδρών του Τσέζαρε Μαλντίνι.
Μάθημα καθαρής εκτέλεσης
Το σφύριγμα της ανάπαυλας προσέφερε στην Ίντερ μια προσωρινή καταφυγή, αλλά η ανακούφιση ήταν κούφια. Το δεύτερο ημίχρονο εξελίχθηκε σε αργή κίνηση τροχαίου ατυχήματος για τους γηπεδούχους. Οκτώ λεπτά μετά την επανέναρξη, ο Φεντερίκο Τζούντι στάθηκε πάνω από ένα φάουλ. Θα έπρεπε να είναι centre, μια μπάλα που θα δοκίμαζε την αερική αντοχή της άμυνας της Ίντερ, αλλά διέφυγε από όλους, αμυντικούς, επιθετικούς και τον ακίνητο Φρέι, και βρήκε τη δεξιά γωνία. Στο 3-0 το ματς είχε τελειώσει ως αγώνας· στο 4-0 έγινε τραγωδία. Ο Αντρίι Σεφτσένκο, που αργότερα έγινε ο μεγαλύτερος σκόρερ του ντέρμπι, επέβαλε τελικά την αυθεντία του.
Το πρώτο γκολ του Σεφτσένκο ήταν μαρτυρία της κίνησής του, μια γρήγορη κεφαλιά που μετέτρεψε μια ακόμη ακριβή προσέγκιση του Σέρτζινιο. Ο Ουκρανός ήταν αδυσώπητος, σαν καρχαρίας που μυρίζεται αίμα στο νερό. Στο 77ο λεπτό, πέτυχε το δεύτερο γκολ του και το πέμπτο της Μίλαν, ολοκληρώνοντας μια κομψή αντεπίθεση με την απάθεια ενός άνδρα που παίζει προπόνηση. Οι οπαδοί της Ίντερ άρχισαν να κατευθύνονται προς τις εξόδους, αδυνατώντας να παρακολουθήσουν την τελική κατεδάφιση της αμυντικής τους αξιοπρέπειας. Ο πίνακας, λαμπερός μέσα στο σκοτάδι, έμοιαζε να λειτουργεί λάθος, δείχνοντας μια πραγματικότητα που έμοιαζε με οπτασία πυρετού.
Το τελικό χτύπημα και ένα ρεκόρ για όλες τις εποχές
Η δικαιοσύνη απαιτούσε ο παίκτης του αγώνα, ο Σέρτζινιο, να έχει τον τελευταίο λόγο. Στο 81ο λεπτό, ο Βραζιλιάνος ξέφυγε από μια διαλυμένη άμυνα της Ίντερ, προσπέρασε τον Φρέι με μια ντρίμπλα και κύλησε την μπάλα σε άδεια εστία για το 6-0. Ήταν ένα γκολ που έμοιαζε με ευθανασία. Το τελικό σφύριγμα ακούστηκε λίγο αργότερα, επιβεβαιώνοντας τη μεγαλύτερη διαφορά νίκης στην ιστορία του ντέρμπι του Μιλάνου. Ξεπέρασε την πεντάρα που είχε επιβάλει η Ίντερ το 1910, επαναπροσδιορίζοντας ουσιαστικά τα βιβλία ρεκόρ για τη νέα χιλιετία.
Για τον Τσέζαρε Μαλντίνι, που παρακολουθούσε από τον πάγκο, ήταν μια στιγμή βαθιάς δικαίωσης. Για την Ίντερ, ήταν μια ουλή που θα χρειαζόταν χρόνια για να επουλωθεί. Το ματς παραμένει σημείο αναφοράς για τους Ροσονέρι, μια εμφάνιση τόσο καταστροφικής καθαρής ομορφιάς που ξεπέρασε τις μέτριες θέσεις των δύο ομάδων εκείνη τη σεζόν. Ήταν περισσότερο από τρεις βαθμοί· ήταν τα έξι γκολ που σιώπησαν την αστική αλαζονεία και μετέτρεψαν το Σαν Σίρο σε κόκκινο και μαύρο καθεδρικό για μία αξέχαστη νύχτα του Μαΐου.